djouglete

Walon (Rifondou)

Etimolodjeye

Bodje « djougl- » ‎(« djougler ») avou l’ cawete « -ete » d’ eployaedje po les deus sekes.

Sustantif

singulî	pluriyal
djouglete	djougletes

djouglete femrin

1. efant ki n' sondje k' a djouwer.
   • Ké djouglete ki c' est ç' gamén la ! — Motî del Lovire (fråze rifondowe).
2. mwais djouweu, mwaijhe djouweuse.

Addjectif

	singulî	pluriyal
	djouglete	djougletes

djouglete omrin (purade eployî come addjectif sudjetrece)

1. ki djowe må (a on djeu d' societé).
   • Vos estoz trop djouglete po djouwer a cwåtes po des liårds — Motî del Lovire (fråze rifondowe).
   • I fåt esse djouglete po potchî ene bale pareye — Motî del Lovire (fråze rifondowe).
2. k' inme do djouwer.
   • Et vos, mamjhele Îdå, vos li ptite payizante si tinrûle, si djouglete, vos frîz blåme ås tonires, si vite k’ aboute ene kesse. — Joseph Mignolet, « Al Bèle Fontinne », comèdèye di treûs akes, 1924, p.7 (fråze rifondowe).

E cisse pådje ci, n’ a pont d’ ratournaedje pol mot. El pôrîz radjouter, s’ i vs plait ? Come çoula, l’ årtike rissereut d’ adrame.