djouweu
Etimolodjeye
[candjî]No d’ fijheu do viebe : « djouwer », avou l’ cawete « -eu ».
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes : /d͡ʒuː.ˈwøː/ /d͡ʒɔ.ˈwøːʀ/ /d͡ʒy.ˈwøː/ /d͡ʒwøː/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /d͡ʒuː.ˈwøː/ (minme prononçaedje pattavå)
- Ricepeures : djou·weu
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal | |
|---|---|---|
| omrin | djouweu | djouweus |
| femrin 1 | djouweuse | djouweuses |
| femrin 2 | djouwresse | djouwresses |
djouweu omrin
- (mot d’ djeu) li ci ki djowe (a on metou djeu).
- (spôrt) onk ki fwait on spôrt avou ene ekipe.
- Dayeur, schoûtez, vocial kékes mots
Di tos nos djouweus ki pitèt-st e l' prumire :
Vos voeroz k' i s' valèt tertos ;
Li meyeu d' zels, vos nel sårîz dire. — Eugène Strengnart, Vivent nos footballeux !, scrît dvins les anêyes 1920-1940, lijhåve so Wikisourd (fråze rifondowe).
- Dayeur, schoûtez, vocial kékes mots
- li ci ki biytêye.
- (muzike) onk ki djowe d' èn instrumint.
- Mins, dvant di s' ebarker, li vî djouweu d' violon
Fwait ene foice po s' repoirter, s' repoirter bén lon,
Diviè s' djonnesse passêye. — Joseph Vrindts, « Pâhûles rîmês » (1897), "Li vîx mestré", p.3 (fråze rifondowe).
- Mins, dvant di s' ebarker, li vî djouweu d' violon
