fiyete
Etimolodjeye
[candjî]Bodje « feye », avou l’ cawete « -ete ».
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes : /fɪ.ˈjɛt/ /fi.ˈjɛt/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /fi.ˈjɛt/
- Ricepeures : fi·yete
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal |
|---|---|
| fiyete | fiyetes |
fiyete femrin
- (foclore) feye tchoezeye emey les pus beles del rowe po miner l' cråmignon avou èn ôte valet mineu.
- On s' rashonnéve des samwinnes a l' avance ; après on meteut e boûsse ; on tchoezixheut li mineu do cråmignon k' esteut sovint l' pus spitant del binde ; on tchoezixheut li fiyete k' esteut l' pus bele crapåde del rowe. — Joseph Mignolet, "Li walon å payîs di Lîdje" (1938), p.18 (fråze rifondowe).
Parintaedje
[candjî]Dizeutrins mots
[candjî]Sipårdaedje do mot
[candjî]Ortografeyes
[candjî]Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
E rfondou walon :
Ratournaedjes
[candjî]feye tchoezeye emey les pus beles del rowe po miner l' cråmignon avou èn ôte valet mineu
Francès : nom donné à la fille élue parmi les plus belle de la rue meneuse du cramignon au côté de son pendant masculin, le mineu (nén ratournåve direk e francès)
