orire

Èn årtike di Wiccionaire.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon

dalaedje.gif

orire [f.n.]

1. boird d' on bwès. Mins so ç' tins la, gn aveut l' singlé et l' leu k' avént l' tins long, et dmander å spirou d' aler vey so l' orire s' on n' voet nén co ariver li djudje et ses esperts (fåve do dierin leu del Vå). Les deus cavlîs s' ont aresté a l' orire do bwès di Belin, do costé d' Hodrémont (G. Lucy). Mi, dji m' va voltî pormoenner tot timpe, cwand les djins soctèt co et k' les biesses do bwès, ripaxhowes d' aveur tchampyî tote nute, s' astårdjèt so les ôrires po ene dierinne båkêye (J.P. Dumont). F. orée, lisière.

2. boird d' on viyaedje, d' on payis. Nåwinne, a l' orire di l' Årdene (G. Pècheur). Les prijhnîs estént sins fizik et i vnént esprès a l' orire do viyaedje po s' rinde (A. Dewelle</A>). rl a: frontire, aschate. F. bordure, limite, frontière, portes.

Etimolodjeye: latén "ora" (boird).

Parintaedje

orî