racro
Apparence
Etimolodjeye
[candjî]Eprontaedje do francès « raccroc » (minme sinse), lu-minme Svierba do viebe « raccrocher ».
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes : /ʀa.ˈkʀo/ /ʀa.ˈkʀɔ/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /ʀa.ˈkʀɔ/
- Ricepeures : ra·cro
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal |
|---|---|
| racro | racros |
racro femrin
- etrevén k' on n' rawårdéve nén ki ns astådje, fwait del poenne.
- Nos avans-st awou on diåle di racros. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- On-z a co cint racros el veye. — Motî Haust (fråze rifondowe).
- Rén k' d' î tuzer dji rprind vigueur ;
E m' cour i dschind come ene doûce påye,
Ene påye k' aswadjixh les racros,
Come li brouyård doré des håyes
S' atenixh ås rdjets do solo. — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.18, Matinêye di prétins (1904) (fråze rifondowe).
- (mot d’ djeu) côp a l' atoumance ki ns fwait wangnî.
- Fé on racro. — Motî Haust (fråze rifondowe).
- Wangnî ene pårteye di biyård pa on racro. — Motî Forir (fråze rifondowe).
Parintaedje
[candjî]Sinonimeye
[candjî]Ortografeyes
[candjî]Ratournaedjes
[candjî]etrevén k' on n' rawårdéve nén ki ns astådje, fwait del poenne
côp a l' atoumance ki ns fwait wangnî
Francès : coup imprévu qui arrive opportunément dans un jeu, coup de chance (fr)