Aller au contenu

racro

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

Eprontaedje do francès « raccroc » (minme sinse), lu-minme Svierba do viebe « raccrocher ».

Prononçaedje

[candjî]

Sustantif

[candjî]
singulî pluriyal
racro racros

racro femrin

  1. etrevén k' on n' rawårdéve nén ki ns astådje, fwait del poenne.
    • Nos avans-st awou on diåle di racros. Motî Forir (fråze rifondowe).
    • On-z a co cint racros el veye. Motî Haust (fråze rifondowe).
    • Rén k' d' î tuzer dji rprind vigueur ;
      E m' cour i dschind come ene doûce påye,
      Ene påye k' aswadjixh les racros,
      Come li brouyård doré des håyes
      S' atenixh ås rdjets do solo. Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.18, Matinêye di prétins (1904) (fråze rifondowe).
  2. (mot d’ djeu) côp a l' atoumance ki ns fwait wangnî.
    • Fé on racro. Motî Haust (fråze rifondowe).
    • Wangnî ene pårteye di biyård pa on racro. Motî Forir (fråze rifondowe).

Parintaedje

[candjî]

Sinonimeye

[candjî]
etrevén k' on n' rawårdéve nén ki ns astådje, fwait del poenne

Ortografeyes

[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Ratournaedjes

[candjî]
etrevén k' on n' rawårdéve nén ki ns astådje, fwait del poenne
côp a l' atoumance ki ns fwait wangnî