baston
Èn årtike di Wiktionary.
baston [o.n.]
1. bwès d’ on bon mete, u minme pus long, po poleur bouxhî avou. On meteut l’ pîce di fier å dbout d' on baston et on l' tchåfeve al blame (L. Lambillon). F. "bâton".
2. ôte pitite ahesse droete et deure. Dins s' sacotche gn a s' motchwè d' potche, ses bastons d' coleurs, si muroe et s' boesse al poure (H. Pétrez). F. "tube".
