minte

Èn årtike di Wiktionary.
Potchî a: naiviaedje, cweri

Flag of Wallonia.svg Walon

Etimolodjeye et tcherpetaedje

Sivierba do viebe : «minti».

Sustantif

singulî pluriyal
minte mintes

minte f.

  1. sacwè ki n' est nén l' veur k' on dit po tromper les djins.
    Neni, c' est des mintes ! Dji n' conoxhe nén ç' djin la (L. Mahin dins "Vera").
    Rén k' on ptit moumint d' silince, c' esteut assez po fé tchaire les perikes, les poures, les aneas et les pindants ! Les mousmints, les fås-vizaedjes ! Les minte (L. Hendschel dins "So l' anuti").
    E nosse cour renondé, l' espwer rileve si tiesse ! Les mintes et l' hinne sont bén pierdantes ! (R. Viroux).
  2. sacwè ki n' est nén l' veur k' on dit po rire.
Ratourneures
  1. èn nén esse a tchvå so s' prumire minte : minti tofer
Sinonimeye


Rilomêye do mot

Li mot dins on tite di live, di gazete, di soce

  • Li «Cåbaret des Mintes», c' esteut ene soce di minteus a Nameur, k' a stî håbitêye pa Nicolas Bosret diviè 1834.
Ratournaedjes



Codjowas

minte

do viebe "minti" :
  1. a l' indicatif prezintrece, prumire et troejhinme djins do singulî.
  2. suddjonctif prezintrece, prumire et troejhinme djins do singulî do viebe
  3. å cmandeu prezintrece, deujhinme djin do singulî, camaerådreçmint.