grangrin

Èn årtike di Wiccionaire.
(Redjiblé di grangrinne)
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon[candjî]

Sustantif[candjî]

grangrin o.

  1. u

grangrinne [f.n.]

  1. maladeye la k' des pårteyes do coir morèt, et dvèt esse côpêye evoye.
    • Cwand on l' a rtrové, elle esteut al moirt; li grangrin s' aveut metou el djambe.
    • Li grand Dèdè aveu-st on pî rognî pal grangrinne E. Benoit (fråze rifondowe).
    • Mins asteure, li vî tchinne sint l' moirt dins ses mimbes pal grangrinne (J. Boucher).
    F. gangrène.

Disfondowes: grangrin.ne, grongrin.ne, grangrène

Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî (avou on ristitchî R) do F. gangrène (minme sinse), avou candjmint d' djinre, poy pus tård ricopiaedje do djinre do francès.