pegnon

Pegnon d' ene pitite måjhone

Sustantif

singulî	pluriyal
pegnon	pegnons

pegnon o.

1. ponte d' on meur, del cogne d' on triyingue.
2. meur avou l' ponte ådzeu.

   Il ont moussî e djårdén på posti do pegnon (G. Brener).

3. boket difoûtrin di l' oraye.

Parintaedje

• ripegnter

Sinonimeye

• volé, wan, hôt-volé, hôte-paroesse

Ratournaedjes

triyingue do dzeu do meur

Almand: Giebel (de) Francès: pignon (fr)

Inglès: gable (en)