credit

Walon (Rifondou)

Etimolodjeye

Eprontaedje do francès « crédit » (minme sinse).

Prononçaedje

• AFE :
  • diferins prononçaedjes : /kʀɛ.ˈdi/ /kʀe.ˈdi/ (minme prononçaedje cåzu pattavå)
  • prononçaedje zero-cnoxheu : /kʀɛ.ˈdi/
• Ricepeures : cre·dit

Sustantif

singulî	pluriyal
credit	credits

credit omrin

1. (mot d’ economeye) acceptance di vinde ene marchandijhe sins esse payî do côp.
   • Çou k’ est l’ pés d’ tot, c’ est k’ å botike
     Vos n’ årîz nén credit po ene fike. — Marian de Saint-Antoine (fråze rifondowe).

Ratourneures

1. fé crédit
   • I m' cwirt des mizeres la k' dji n' vou nén fé credit a ene turlurete ki dmeure cial pus lon. — Joseph Vrindts, « Li pope d'Anvers » (1896), p.79 (fråze rifondowe).
   • Li grand sint lzî dit,
     K' i n' fwait nén credit ! — Jean Bury, Joyeux rèspleus (1899), "Li songe d’à Rôse" (fråze rifondowe).
2. awè l’ credit di

E cisse pådje ci, n’ a pont d’ ratournaedje pol mot. El pôrîz radjouter, s’ i vs plait ? Come çoula, l’ årtike rissereut d’ adrame.