mimbré
Addjectif
[candjî]| singulî | pluriyal | |
|---|---|---|
| omrin | mimbré | mimbrés |
| femrin padrî | mimbrêye | mimbrêyes |
| femrin padvant | mimbrêye | mimbrêyès |
- ahessî di mimbe.
- Mins, tot a schipe intrés,
Onk boet ene pinte, l' ôte prind ene tchike,
Manire d' esse bén mimbré
Po serer l' mecanike. — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.109, Lès tchèrons d’ mon Dètrîhe (1905) (fråze rifondowe). - Il esteut mimbré come on sizea (Jean Somja).
- Mins, tot a schipe intrés,
- ahessî d' on vé.
- Il est fameuzmint mimbré, hin, m'-n ome. — Jean-Jacques Gaziaux (fråze rifondowe).
- Mi dji pinse ki dji so mimbré come tolmonde; dji n' va nén dire ki dj' a ene afwaire come on bådet, mins dji n' a nén ene kekete non pus. — Jean-Jacques Gaziaux (fråze rifondowe).
E cisse pådje ci, n’ a pont d’ ratournaedje pol mot. El pôrîz radjouter, s’ i vs plait ? Come çoula, l’ årtike rissereut d’ adrame.