cobén
Etimolodjeye 1
[candjî]| Plinne cogne Lidje-Årdene (betchete sipotchåve) |
Cogne Nameur-Tchålerwè (betchete nén spotchåve) |
Sipotcheye cogne Lidje-Årdene |
|---|---|---|
| kibén | cobén | cbén |
Etimolodjeye 2
[candjî]Aplacaedje di : «co» + «bén»
Adviebe
[candjî]cobén
- kécfeye, des côps k' i gn a.
- I vént cobén al shijhe (ramexhné pa J. Haust).
- Il amousse cobén — RDet (fråze rifondowe).
- Ådvins do teyåte, on s' dispite,
On s' acaimreut cobén. — Jean Bury, Joyeux rèspleus (1899), "Les artistes" (fråze rifondowe). - Ké tins ! Ké tins ! C' e-st anoyeus,
On n' oize tchôkî s' narene al poite ;
Pa, l' vî k' e-st on pô trop froûleus
Î laireut cobén ses hozetes. — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.49, Rametèdjes d’ivièr (1925) (fråze rifondowe).
- lacobén. rl a: ureuzmint.
- Cobén k' on-z a l' Brijite po nos berweter a Libråmont.
Ortografeyes
[candjî]Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Ratournaedjes
[candjî]- F. parfois.