s’ apontyî
Etimolodjeye
[candjî]Aplacaedje prono « s’ » + viebe « apontyî ».
Viebe
[candjî]s’ apontyî (viebe å prono muroetrece)
- s’ aprester.
- Ele s' aponteye po-z aler å bal.
- Vos vs poloz bén apontyî a rçure ene volêye di vosse pere cwand k' i rinterrè.
- Hay, i nos fåt riboter,
Djans, abeye,
K' on s' aponteye. — Henri Forir, Blouwett lîgeoiss, Li kuré d'sain viçain, 1843 (fråze rifondowe). - Dji lyi dene ene bafe pwis ene deujhinme; ele rimete si chabrake et s' aponteye po filer. — Martin Lejeune, Œuvres lyriques du poète wallon Martin Lejeune, p. 115, "L'infifélité d' Catrène" (fråze rifondowe).
- HOUBERT (a pårt). - Elle a tos les toûs, ele ravize si mårene.
DJEDJENE. - Camaeråde, dji vs vou bén croere, seulmint dj' endè djåzrè a Hinri.
HOUBERT (s' aponteye po nd aler). - Awè, taper d' l' ôte sol feu, çoula vårè mî. (I va do costé del poite do fond. — Antoine Bouhon, Les Brixhes da Gèrâ, 1900, sinne V, p.15 (fråze rifondowe). - Alez vis apontyî m' fi, vocial l' eure. Ni rovyîz nén do mete on poyaedje di sé e vosse potche et do segnî vosse voye. — Joseph Mignolet, Li tchèsturlinne dèl bèle rotche, 1922, p.27 (fråze rifondowe).