côp so côp

Walon (Rifondou)

Etimolodjeye

Aplacaedje di : «côp» + «so» + «cô»

Advierbire

côp so côp (nén candjåve)

1. ene feye après l' ôte.
   • S' i trovèt kéke magnxhon sol blanc covtoe del tere,
     Ni sereut ç' minme k' ene crosse ossu deure k' on cawiea,
     Al vole i dårèt dsus ; i sont tot come al fiesse,
     I betchtèt, l' kissaetchèt, tchiriptèt côp so côp : — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.47, Pauves pitits oûhês (1910) (fråze rifondowe).
   • Dj' a don nole råjhon di m' plinde di vos: puski, côp so côp, dj' a petchî gråvmint disconte di vos — Jean Bosly, ratournant L' imitåcion d' Djezus-Cri.
2. on hena après l' ôte
   • On buvéve côp so côp!
     — Camille Gaspard.

Sipårdaedje do mot

w. do Levant

Ratournaedjes

côp so côp

• Francès : coup après coup ^(fr)