swerêye
Etimolodjeye
[candjî]Bodje « swer », avou l’ cawete « -êye » (çou k' gn a tins do swer).
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal |
|---|---|
| swerêye | swerêyes |
swerêye femrin
- shijhe.
- On n' sait pus waire passer s' swerêye e s' djîsse,
C' e-st å teyåte k' on va po touwer l' tins. — Louis Lagauche, Amon nos autes, tchansons tchusèyes, (1908-1912), «On filosofe» p.95 (fråze rifondowe). - I divnèt råles, mes djins, n' est i nén vraiye,
Les beas moumints do rire et d' s' amuzer ;
Et l' djoû k' on tome rashonnés po ene swerêye,
El fåt fiesti, s' el fåt i ragoter. — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.138, Tchanson d' tåve : Inte lès-åsses èt lès pots (1936) (fråze rifondowe). - Ça a stî ene deure swerêye — J. Goffart (fråze rifondowe).
- Les swerêyes estént si doûces k' on poleut end aler e purete disk' a bén tård — Guillaume Smal (fråze rifondowe).
- On n' sait pus waire passer s' swerêye e s' djîsse,
- espectåke ki s' passe del shijhe, eneviè li ci ki s' passe di l' après-nonne, lomé matinêye.
- Li prumire feye k' i vna å Palace, il î dna trinte riprezintåcions; matinêye et swerêye tos les djoûs, troes seyances li dimegne — E. Sullon (fråze rifondowe).