çoucial
| çoucial | 
|
çouchal |
| çoucial |
|
çouci |
Etimolodjeye
[candjî]Aplacaedje di : « çou » + « cial »
Nén definixhant prono
[candjî]çoucial neute
- replaece ene sacwè k' est tot près, ene idêye k' on vént d' dire ou k' on va dire totasteure.
- Colas reye del betchete des dints tot comprindant çoucial : li gåre sait.... dji sai ki l' gåre sait.... et l' gåre sait k' dji sai... wayaway ! — Serge Fontaine (fråze rifondowe).
- Si vs rintrez on pô cpagnté,
Ele ni fjhèt k' do barboter ;
Ele vis frént dner å diåle.
Vos n' avoz pus nou costé bon,
Et pocwè tot çoucial ? ...
Cåze do ptit tûturon. — François Barillié, Conseie âs jôn's hommes, divins Li camarad′ dè l'joie, 1852 (fråze rifondowe). - Mins dvant, come i fåt k’ les efants åyexhe l’ air di dézespecter leus parints, i n’ fåt måy ki Kinåve ki Louwis a heré s’ narene divins tot çoucial, savoz ! — Henri Simon, «Li neûre poye» divins «Quatre comédies liégeoises» da Jean Haust (1936), 1889, p.95 (fråze rifondowe).
- HOUBERT. (Voet l' bout do toûne-visse ki vént foû d' on trô k' i gn a-st å gletoe do vantrin) - Et çoucial, est ç' on mårtea å bouxhî dvant, dijhoz ? — Antoine Bouhon, Les Brixhes da Gèrâ, 1900, sinne IV, p.10 (fråze rifondowe).
- Dji lyi direu çoucial : « Oh ! Twè ki véns naivyî
Inte nos belès campagnes, nos gonhires, nos viyaedjes,
Louke ; adon ti m' dirès si s' trouve pus bea voyaedje ! » — Louis Lagauche, L'aimant, Po Nameûr, (1947), p. 139 (fråze rifondowe). - Prind co çoucial ! Awè fré, magne saiss ! — Paul-Henri Thomsin, ratournant e walon Walon’rèye, tére di lédjindes, 1998, p. 12 (fråze rifondowe).
