côp d’ pî

Loukîz eto : côdpî.

Walon (Rifondou)

Shûte des mots : « côp » + « d’ » + « pî ».

AFE :
- diferins prononçaedjes : Prononçaedje a radjouter
- prononçaedje zero-cnoxheu : /kõt.piː/
Ricepeures : côp· d’ pî

singulî	pluriyal
côp d’ pî	côps d’ pî

côp d’ pî omrin

côp dné avou l’ pî, po fé må, po fé toumer ene sakî.
- Di m' cuzén, c' esteut l' mariaedje,
  On m' dit d' aler tot doûçmint
  Al marieye, sorlon l' uzaedje,
  Padzo l' tåve, disfé l' loyén.
  Mins a poenne esteu dj' al tere,
  D' on côp d’ pî dj' so bouxhî djus :
  Dj' aveu pris l' djambe d' ene grand-mere
  Dji dveu ene desse å Bon Diu. — Toussaint Brahy, Toussaint Brahy, œuvres wallonnes posthumes, Ji d'véve ine dette â bon Diu, 1886, p.17 (fråze rifondowe).
- Les gretes, les côps d’ pî, les côps d’ pogne,
  Aplovèt tés ki des gurzeas. — Joseph Vrindts, Vîx Lîge, (1901), p.36, “Battaye di Feumme !” (fråze rifondowe).
- Li trô ki l’ pere aveut l’ ôte djoû abwesné el paroeze d’ côp d’ pî, Boule-di-Gôme vis l’ a fignolé. — Arthur Xhignesse, Boule-di-Gôme, 1912, p.18 (fråze rifondowe).
- Ti merites on côp d’ pî e t' cou.
(mot d’ acleveu di tchvås) tot djåzant d' on tchvå.
- Lon di s' leyî mete e l' caboce
  K' on nos aconte po des disgråcyîs,
  I fotrént ene volêye di côps d' pîs
  A tos ces fjheus d' contes di lårgosse ! — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.77, Lès dj’vås dè fond (1938) (fråze rifondowe).