Aller au contenu

pitite-feye

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

Aplacaedje tîxhon addjectif + no (avou loyeure) di : "pitite" + "feye"

Prononçaedje

[candjî]

Sustantif

[candjî]
singulî pluriyal
omrin pitite-feye pitite-feyes
femrin pitite-feye pitites-feyes

pitite-feye omrin

  1. mame do parint (cåzaedje oficire).
    • A fwèce d’avu trîmé tot l’timp di s’pèneuse vèye,
      Et d’avu, sins d’fali, pwerté l’tchèdje di ses creux,
      Li vîle grand’mére qui rote â bresse di si p’tite fèye,
      Halcote, et bahe li tiesse come ine potèye qu’à* seû…
      Joseph Mignolet, "Les håyes sont rfloreyes", "Li viye grand-mere", 1921, p. 29.

Contråve

[candjî]

Ortografeyes

[candjî]
Ôtès ortografeyes (avou des sourdants nén rkinoxhous) :

I gn a cåzu rén dins ci hagnon ci, mins si vos irîz rnaxhî dins des ôtes motîs, et trover l’ mot « pitite-feye », riherez ciddé li scrijha do mot ki vos î avoz trové, et l’ rahouca do motî el Djivêye des motîs do walon.

Notule d’ uzaedje

[candjî]

Nén kimaxhî « pitite-feye » avou « pitite feye » (feye nén hôte so pates).

Ratournaedjes

[candjî]
pitite-feye