eritaedje

Walon (Rifondou)

Etimolodjeye

Do viebe « eriter » avou l’ cawete « -aedje ».

Prononçaedje

AFE :
- diferins prononçaedjes : /ɛ.ʀi.ˈtɛt͡ʃ/ /ɛ.ʀi.ˈtat͡ʃ/ /ɛ.ʀœ.ˈtat͡ʃ/ /ɛ.ʀi.ˈtaːt͡ʃ/ (betchfessî ae)
- prononçaedje zero-cnoxheu : /ɛ.ʀi.ˈtɛt͡ʃ/
Ricepeures : eri·taedje

Sustantif

singulî	pluriyal
eritaedje	eritaedjes

eritaedje omrin

no d’ fijhaedje et no di çou k’ est fwait (accion et si adierça) do viebe «eriter».
- C' est kés lwès ki vont, po l' eritaedje di béns foû payis ?
(pus stroetmint) béns k' on rçût d' on moirt, shuvant les rîles do payis.
- Ele ni nos lait, come eritaedje, k' on hopea d' vîs araedjes — D.T.W, a « araedje ».
- Eritaedje et pårtixhaedje, ça n' fwait nén bon manaedje. — w.Christian Derycke (fråze rifondowe).
rujhes, trait d' caractere k' on a come ses parints ou d' ses tayons, k' i shonne k' on nd a erité.
- Si feye k' end esteut consyinne (k' il aveut viké tot veyant voltî ene comere k' on lyi aveut espaitchî d' maryî) av riçû l' eritaedje, et d' ké manire ! — Rodolphe Dedoyard (fråze rifondowe).
- Efant, cwand dj' a pretchî l' amour,
  L' ome a semé l' haeyeme e s' cour,
  Eritaedje des poennes k' on-z edeure. — Louis Lagauche, "L' inmant", (1947), Simpe istwére, p. 151 (fråze rifondowe).
- Les troes sours tinént d' leu mame po tot. Djalot d' cist eritaedje la, li rwè s' vola fé cwite di ses båsheles et, bon k' i fjheut lu-minme les lwès, i tchessa evoye ses efants. — Paul-Henri Thomsin, ratournant e walon Walon’rèye, tére di lédjindes, 1998, p. 47 (fråze rifondowe).
(imådjreçmint) tuzance et uzances k' nos ratayons ns ont leyî.
- Viye Tere, poûssire da nosse,
  Nôbe eritaedje des Eburons,
  Do monde etir vos fjhoz l' admiråcion :
  Nos vs divans tot, disk' a nosse dierinne tosse ! — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.187, Vîle Tère Lîdjwèse (1938) (fråze rifondowe).
- Les cis k’ ont vnou å monde sol tere di Waloneye,
  Ont rçû d’ leus ratayons, on pezant eritaedje,
  K’ i lzî fåt co disfinde minme vwand c’ est målåjhey :
  Les uzances, li payis, leu no et leu lingaedje. — Jean-Paul Daussain, Noer Boton, l° 505 « Amon nos-ôtes lès walons », p. 28 (fråze rifondowe).