eriter

Èn årtike di Wiccionaire.
Aller à la navigation Aller à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon (Rifondou)[candjî]

Etimolodjeye[candjî]

Tayon-bodje latén « hereditare » (minme sinse).

Prononçaedje[candjî]

Viebe[candjî]

Djin et tins Codjowa
Cåzant Ind. pr. (dji, dj’) erite
Atôtchî(s) Ind. pr. (vos, vs) eritez
Cåzants Ind. pr. (nos, ns) eritans
Rwaitants Ind. pr., nam. (i/il, ele/elle) eritnut
Cåzant Ind. fut. (dji, dj’) eritrè
Cåzant D.I.E. (dji, dj’) eritéve
Cåzant Suddj. pr. (ki dji, dj’) erite
pårt. erirece (dj’ a, vos av) erité
Ôtes codjowaedjes sipepieus tåvlea

eriter

  1. (v. å coplemint nén direk eployî avou li dvancete « di ») riçure (ene sacwè) d' ene djin k' est moite.
    • Tûtûte, valet, c' est mi k' erite des tchamps da Noneye. Auguste Laloux, Mi ptit viyaedje des ans å long (fråze rifondowe).
    • Dj' a des pårcions dvin les minres do Catanga, et Victor eritrè d' ene pårt des accions. — Émile Sullon (fråze rifondowe).
    • Gn a nén todi grand tchoi a-z eriter. Maurice Colombin (fråze rifondowe).
  2. (v. å nén dit coplemint) riçure les béns d' on moirt, d' ene moite.

Parintaedje[candjî]

Ratournaedjes[candjî]

riçure d' ene djin k' est moite