Aller au contenu

hink

Èn årtike di Wiccionaire.

Walon (Rifondou)[candjî]

Etimolodjeye[candjî]

Bodje almand « hinken » (xhaler); mot cité dins l’ FEW 21 285 (ki n' kinoxhe nén l' tayon-bodje); doereut kécfeye esse on mot cité dins l’ FEW 16 209a (avou « hinkeplink »).

Prononçaedje[candjî]

Addjectif[candjî]

singulî pluriyal
omrin hink hinks
femrin padrî hinke hinkes
femrin padvant hinke hinkès

hink omrin (come addjectif djondrece, metou padvant u padrî l’ no)

  1. pitit et maigue.
    • Cist efant la est bén hink po si ådje D.T.W (fråze rarindjeye).
    • I gn aveut ene feye, a Vervî, on ptit hink fileu al makete k' aveut spozé ene grosse shoflêye Almande Jean Wisimus, dins Des rôzes et des spenes p. 172 (1926) (fråze rifondowe).

Ortografeyes[candjî]

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Ôtès ortografeyes (avou des sourdants nén rkinoxhous) :

Sipårdaedje do mot[candjî]

w. do Levant, Basse Årdene

Ratournaedjes[candjî]

pitit et maigue

Sourdants[candjî]

Etimolodjeye: mostrêye a mots côpés e E212b ki voet l' minme idêye ki divins « hinkeplink ».