marcatchou
Etimolodjeye
[candjî]No d’ djin, divnou on cmon no : Marcatchou.
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes :
- prononçaedje zero-cnoxheu : /mɑʀ.kɑ.t͡ʃu/ (minme prononçaedje pattavå)
- Ricepeures : mar·ca·tchou
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal | |
|---|---|---|
| omrin | marcatchou | marcatchous |
| femrin | marcatchowe | marcatchowes |
marcatchou omrin
- (camaerådreçmint) fivreus pexheu.
- L' aiwe di Lesse, ki catoûne åtou d' leus tienes, les a fwait tertos marcatchous — Joseph Houziaux (fråze rifondowe).
- Vos avoz plonkî e corant, et vos vs avoz cbatou pés k’ ene trûte a l’ éntche d’ on marcatchou ! — Joseph Mignolet, « Li tchèsturlinne dèl Bèle Rotche, 1922, p.40 (fråze rifondowe).
- Colebeus d' canaris et d' pénsons, tindeus, marcatchous, araedjîs bricoleus, grands fjheus d' barakes di plantches, il ont tertos leus makets et co pår ene balowe e cervea : les colons ! — Paul-Henri Thomsin, "Li vî bleu 2", 1980 (fråze rifondowe).
- L’ Aiwe di Lesse ki catoûne åtoû d’ leus tienes, les a fwait tertos marcatchous. — Joseph Houziaux, Li Vicaîrîye d’on gamin d’ Cêles, p. 18 (1e edicion, 1964).
Sipårdaedje do mot
[candjî]w. do Levant, payis d' Dinant
Ortografeyes
[candjî]Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
