marlou

Walon (Rifondou)

Calcaedje do francès « marlou », vî mot di l' argot d' Paris volant dire « macrot ».

AFE :
- diferins prononçaedjes : /maʀ.ˈlu/ (minme prononçaedje cåzu pattavå)
- (pa rfrancijhaedje) /maʁ.ˈlu/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /maʀ.ˈlu/
Ricepeures : mar·lou

singulî	pluriyal
marlou	marlous

marlou omrin

ome finåd.
- Vos veyoz k’ i fwait des antchous,
  Po sayî do hanter l’ båshele ;
  Li djonne kimere est frisse et bele,
  Et nosse gayård e-st on marlou. — Joseph Vrindts, Pâhûles rîmês, (1897), «Li bâhège di Judas», p.132 (fråze rifondowe).
- Sai dj’ si vs avoz cnoxhou m’ grand-pere ?
  C’ esteut-st on marlou ;
  I caressa pus d’ ene kimere,
  (On fwait çou k’ on pout!) — Louis Lagauche, Amon nos autes, tchansons tchusèyes, (1908-1912), «Mi grand-pere» p.48 (fråze rifondowe).
- On rcwirt Cadoudal tote li djournêye … Al vude ! …
  —C' e-st on fén marlou, Cadoudal ! — Paul-Henri Thomsin, Li diâle è cwér : Ine avinteûre di Bakelandt l'èspiyon di Napolèyon à Lîdje, 2009, p. 38 (fråze rifondowe).
(pus stroetmint) dins l' ratourneure « fén marlou ».
- - Dj' a todi oyou dire å buro do comissaire k' on tindeut des pidjes po picî les féns marlous ; pocwè n' tindrént i nén après l' diåle. — Joseph Vrindts, Li diale di so l'fontaine, 1889, sinne XII, p.31 (fråze rifondowe).

onk k' i s' î fåt nén fiyî

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Li mot n’ est nén dins : E89, E203, C61

marlou

marlou

k' a bon do djouwer des toûs.
- TÅTÎ. – Vos estoz trop marlou !
  Aprindoz on ptit pô ki, mi, dji n’ so nin l’ Veye,
  Po m’ leyî, d’ tos vozôtes, mete des pouces e l’oraye
  Et m’ fé croere ki lès poyes ponèt so les bouxhons ! — Édouard Remouchamps, Tåtî l’ Pèriquî, 1884, Ake II, sinne V, v. 628-631, lijhåve e Feller vaici (fråze rifondowe).

marlou