Aller au contenu

soleur

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

Tayon-bodje latén « solere », (minme sinse).

Viebe

[candjî]
Djin et tins Codjowa
Cåzant Ind. pr. (dji, dj’) sou
Atôtchî(s) Ind. pr. (vos, vs) soloz
Cåzants Ind. pr. (nos, ns) solans
Rwaitants Ind. pr., nam. (i/il, ele/elle) solnut
Cåzant Ind. fut. (dji, dj’)  
Cåzant D.I.E. (dji, dj’) soleu
Cåzant Suddj. pr. (ki dji, dj’)  
pårt. erirece (dj’ a, vos av)  

soleur (viebe å coplemint)

  1. (vî mot) aveur l' abitude di fé ene sacwè, aveur l' abitude d' aveur èn estat dné. Li viebe est shuvou d' on viebe e l' infinitif, ou di esse et èn addjectif. Di pus, cåze di s' sinse, li viebe est defectif, i n' s' eploye (ou purade... i s' soleut eployî) k' ås tins durants do passé: dji sou, ti sous, i sout, nos solans, vos soloz, i solèt/solnut; dji soleu, ti soleus, i soleut, nos soléns, vos solîz, i solént; tot solant.

Ortografeyes

[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Ratournaedjes

[candjî]
soleur