tchedje

Èn årtike di Wiccionaire.

Walon (Rifondou)[candjî]

Etimolodjeye[candjî]

Svierba do viebe « tcherdjî ».

Prononçaedje[candjî]

Sustantif[candjî]

singulî pluriyal
tchedje tchedjes

tchedje femrin

  1. çou k’ est poirté.
    • I loyèt des tchedjes foû pezantes et les mete so les spales des djins; et i n' les volèt nén rmouwer del betchete des doets {{s-rif~|Nicolas Defrecheux, ratournant Sint Matî avou François Bailleux et Auguste Hock; lijhåve vaici (fråze rifondowe).
    • Li måvi radjustèye si neûre fraque èt, sins sogne,
      I hufèle ine ombåde so lès håyes dès cot’hês,
      Tot loukant lès p’tits andjes qui rawårdèt l’ batê
      Qu’adhind londjin~n’mint Moûse avou ’ne tchèdje di cocognes
      Joseph Mignolet, Li sondje dè mèstré, 1925.
  2. (imådjreçmint) pezante responsåvté.
    • Deus djonneas e s’ måjhon, c’ esteut ene fele tchedje po l’ grand-mame.
    • Po toplin des ôtes, awè dai,
      Ene téle niyêye sereut-st ene tchedje;
      Nos cmeres, asteure, n' ont pus l' coraedje
      Di s' ehaler d' on té fårdeaJoseph Vrindts, "Racontules et råtchåds" (1920), p.148; "Madame groubiote" (fråze rifondowe).
  3. (mot d’ militaire) atake tot corant.

Parintaedje[candjî]

Ortografeyes[candjî]

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Ratournaedjes[candjî]

çou k’ est poirté