Aller au contenu

vinaigue

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

S’ i gn åreut ene sakî ki sepreut cwè åd fwait di l’ etimolodjeye di « vinaigue », el pout stitchî vaici..

Vinaigue di roejhén

Prononçaedje

[candjî]

Sustantif

[candjî]
singulî pluriyal
vinaigue vinaigues

vinaigue omrin

  1. vén divnou aigue, eployî come condimint.
    • Ene fråze d’ egzimpe est co a radjouter.

Ratourneures

[candjî]
  1. å vinaigue.
    • Ossu pés k' Mareye å vinaigue,
      N' alez nén ddja braire tot m' waitant. Jean Bury, Joyeux rèspleus (1899), "Ji sos trop p'tit magneu" (fråze rifondowe).
  2. on n' prind nén les moxhe avou do vinaigue : on n' assaetche nén les djins to fjhant n' sacwè ki n' elzî ahåye waire

Ortografeyes

[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Ratournaedjes

[candjî]
vinaigue