aigue

Èn årtike di Wiccionaire.
Aller à la navigation Aller à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon (Rifondou)[candjî]

Etimolodjeye 1[candjî]

Calcaedje do francès « aigle » (minme sinse).

Prononçaedje[candjî]

Sustantif[candjî]

singulî pluriyal
aigue aigues

aigue o & f

  1. grand oujhea magneu d' tchå, foirt mancî d' disparexhaedje, e sincieus latén : Aquila spp.
    • Les årmureyes di Napoleyon prumî, c' esteut ene bele aigue ki tneut l' tonire divins ses grawes Motî Forir (fråze rifondowe).
    • On djoû, tos les moxhons s' avént dvou rashonner
      Po vey li ké did zels k' aléve esse lomé rwè.
      (…)Et asteure, dit-st i l' aigue, schoûtez bén çki dj' vos di
      Li ci k' volrè l' pus hôt, c' est lu k' serè tchoezi R. Tabareux (fråze rifondowe).
Mots d’ aplacaedje[candjî]
Ortografeyes[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Ratournaedjes[candjî]
li pus grand des oujheas d' proye

Waitîz eto[candjî]

Wikipedia-logo-v2.svg Lijhoz l’ årtike aigue so Wikipedia

Etimolodjeye 2[candjî]

Addjectif[candjî]

aigue

  1. k' a-st on sawoura (ou on noda) acide, come li ci do citron ou co do vinaigue.
    • magnîz ene sacwè d' on pô aigue po vs rapicî l' cour.
Parintaedje[candjî]
Ortografeyes[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Ratournaedjes[candjî]
aigue