disclaper
Etimolodjeye
[candjî]Mot-brut «clap», avou l’ betchete « dis- » di disfijhaedje des viebes ey avou l’ cawete di codjowaedje « -er » des viebes.
Viebe
[candjî]| Djin et tins | Codjowa |
|---|---|
| Cåzant Ind. pr. (dji, dj’) | disclape |
| Atôtchî(s) Ind. pr. (vos, vs) | disclapez |
| Cåzants Ind. pr. (nos, ns) | disclapans |
| Rwaitants Ind. pr., nam. (i/il, ele/elle) | disclapnut |
| Cåzant Ind. fut. (dji, dj’) | disclaprè |
| Cåzant D.I.E. (dji, dj’) | disclapéve |
| Cåzant Suddj. pr. (ki dji, dj’) | disclape |
| pårt. erirece (dj’ a, vos av) | disclapé |
| Ôtes codjowaedjes | sipepieus tåvlea |
disclaper (viebe å coplemint)
Cisse pådje u ci hagnon ci est co a scrire, u a mete d’ adrame. Si vos avoz des cnoxhances so l’ sudjet, vos l’ ploz fé vos-minme.disclaper F. détacher..
si disclaper [v.pr.]
- rexhe d ene plaece la k' c' esteut eclapé.
- Gn a ene pire ki s' a disclapé di s' lét, et m' vini stårer sol tchantî — Lucien Somme (fråze rifondowe).
- Vola ki mes solés sont disclapés a li smele— Édouard Remouchamps, Bultén del Societé d' Lidje, Bulletin de 1858, «w:Li savtî», 77-143 (fråze rifondowe).
- Pwis l’ trin a chuflè èt, tot doûcemint,
I s’ont disclapè come s’ on rauyereut
On pan di scwace foû d’on tchin.nia
— Émile Hesbois.