etir
Etimolodjeye
[candjî]Tayon-bodje latén « integer » (k’ on n’ a nén djondou) çou ki dene on mot avou l’ cawete « -ir ».
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes :
- /ɛ.ˈtiːʀ/ /a.ˈtiːʀ/ /ɛ̃.ˈtiːʀ/
- (pa rfrancijhaedje) /ɛ̃.ˈtje/ /ɛ̃.ˈtjɛ/ /ɑ̃.ˈtjeʀ/ /ɑ̃t͡ʃ.ˈeʀ/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /ɛ.ˈtiːʀ/
- diferins prononçaedjes :
- Ricepeures : e·tir
Addjectif
[candjî]| singulî | pluriyal | |
|---|---|---|
| omrin | etir | etirs |
| femrin padrî | etire | etires |
| femrin padvant | etire | etirès |
etir omrin (come addjectif djondrece, metou padvant u padrî l’ no)
- k’ on n’ î a pont rsaetchî d’ boket.
- Såreuss magnî l’ peme etire ?
- Mi, dit-st i l’ kénket sol djivå,
Dj’ a loumé bén des ptits colåds ;
Des etirès tåvlêyes d’ efants
Todi bén gaiys et wespiyants — Maria Dumont, Novèles dès Walons Scrîjeûs d’après l’ BanBwès, lº 3, 1982 (fråze rifondowe).
- (pus stroetmint) (cronolodjeye) tot djåzant do tins.
- Tot djondant d’ l’ ospitå d’ Bavire,
Dj’ a rawårdé des eures etires,
Al baye ki sierveut d’ aspoya. — Joseph Vrindts, Vîx Lîge, (1901), p.55, “Li Pont d’Bavîre” (fråze rifondowe). - On potche, on danse, on reye, djonnes et vîs, tos côps bons,
Vola des siekes etirs, cial, ki c' est l' minme tchanson. — Jean Dessard, D'ine cohe so l'aute, 1939, p.160, A l’åbion d’ nosse Pèron (1931) (fråze rifondowe).
- Tot djondant d’ l’ ospitå d’ Bavire,
- veritåve, parfwait.
- Nosse djoye est bén etire. — Toussaint Brahy, Li Manège Cokraimont (replaidaedje di 1892), 1888, sinne XXXI, p.169 (fråze rifondowe).
- (secsuwelté) ki n' a nén co fwait la noce.
Ortografeyes
[candjî]Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
E rfondou walon :
Li mot n’ est nén dins : S109
Ratournaedjes
[candjî]k’ on nd a pont rsaetchî d’ boket
