oremusse

Èn årtike di Wiccionaire.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon (Rifondou)[candjî]

Tayon-bodje do latén d' eglijhe «oremus» (priyans).

Prononçaedje[candjî]

Sustantif[candjî]

singulî pluriyal
oremusse oremusses

oremusse o.

  1. (e l’ eglijhe catolike) priyire del messe, ki, e latén, kimincive på mot latén «Oremus».
  2. priyire k' on n' comprind nén çk' on dit, aprume tot djåzant des cåzaedjes di rbouteus, macreas, evnd.
    • Tot rpougnant l' djonteure coixheye, li rbouteu fwait totès sôres di segnaedjes et dire ses oremusses L. Mahin. (ratournant A.G. Terrien)

Sinonimeye[candjî]

Ratourneures[candjî]

  1. fé ses oremusses : dire les priyires di messe tot cåzant do priyesse. Tins ki l'curé fjheut ses oremusses, dji tuzéve a m' fré k' aléve aler bracner ås bixhes G. Pècheur (fråze rifondowe).
  2. dire ses oremusses : dire ses messaedjes po-z atourner ene sakî. Dji vou wadjî kel gros Delfusse, Ki toûne åtoû del Melaneye, Årè co dit ses oremusses; Dj' el conoxhe si ben, s' litaneye. F. essayer de convaincre.
  3. Oremusse, nosse tchet k' a des pouces; foutoz l' a l' ouxh, i nd årè puch : Rime-rame d' efant
  4. Oremusse c' est po les pouces, Deyo gråciasse c' est po les begasses, åvé, c' est po les curés : rivazî po rire å ci ki cåze d' oremusse.

Ratournaedjes[candjî]

  • F. oraison.
  • F. conjuration, invocation.