tiraedje
Etimolodjeye
[candjî]Do viebe « tirer » avou l’ cawete « -aedje ».
Prononçaedje
[candjî]- AFE :
- diferins prononçaedjes : /ti.ˈʀɛt͡ʃ/ /ti.ˈʀaːt͡ʃ/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /ti.ˈʀɛt͡ʃ/
- Ricepeures : ti·raedje
Sustantif
[candjî]| singulî | pluriyal |
|---|---|
| tiraedje | tiraedjes |
tiraedje omrin
- no d’ fijhaedje et no di çou k’ est fwait (accion et si adierça) do viebe « tirer ».
- Li tiraedje des royes. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- tiraedje å sôrt, al bouxhe, al bouxhete relijhaedje di sakîs, di limeros, a l’ astcheyance.
- C’ est l’ djudi l’ tiraedje do loto ?
- TÅTÎ. (a Matrognård). - Alez, nos estans bén contins
Ki vs estoz cial.
MATROGNÅRD. - Douvént ?
TONTON. - Po vey si ns n' avans rén
Å tiraedje di Brussele. C' est k' nos n' savans nén lére.
TÅTÎ (a pårt a s' sour). - Grosse biesse !
(A Matrognård). Nos lijhans bén, mins nos n' veyans nén clair. — Édouard Remouchamps, Tåtî l’ Pèriquî, 1884, Ake I, Sinne XI, v. 179-182 (fråze rifondowe).
- mouvmint d’ air dins ene tchiminêye.
- El feu n’ prind nén, gn a nén on bon tiraedje.
Ratourneures
[candjî]- tiraedje å sôrt
- N' estant nén savant po ene çanse, dji n' vis djåzrè nén del treske ki n' esteut rén d' ôte k' ene tchinne d' omes tos pareys ki l' cråmignon, mins ki rotéve å cou d' on mineu come nos conscrits rotént drî leu djouweu d' årmonica, les djoûs d' tiraedje å sôrt. — Joseph Mignolet, "Li walon å payîs di Lîdje" (1938), p.17 (fråze rifondowe).
