djno

Èn årtike di Wiccionaire.
Potchî a: naiviaedje, cweri
Wikipedia-logo-en.png Ciddé, i gn a des
racsegnes
eciclopedikes so
li djno

Drapea walon Walon

Plinne cogne
(råle)
Spotcheye cogne
(pus corante)
djino
/ʤinɔ/
djno
/ɲɲɔ/

Etimolodjeye

Miniauge.gifLoukîz a : djino

Prononçaedje

Sustantif

singulî pluriyal
djno djnos

djno o.

  1. (mot d’ antomeye) djonteure inte l' oxhea del coxhe (li femur) eyet les cis del djambe (oxh do schinon del djambe et fén oxh del djambe).
    Elle a des belès djambes mins des trop gros djnos.
    On fotbalisse doet aveur des stocasses djinos.
    So ç' foto la, c' est l' prumî côp k' elle aveut metou ene cote, ki lyi rmontéve ene mwin ådzeu des djnos (L. Mahin dins "Eviè Nonne").
  2. (mot d’ antomeye des biesses) (mot d’ acleveu di tchvås) djonteure del pate di dvant, inte li dvant-bresse et l' canon (adon, ki respond å pougnet des djins).
    Nosse tchivå a toumé so li djno. Fårè houkî l' årtisse.
Ratourneures
  1. si mete a djnos, toumer a djnos, tchaire a djnos s' adjnoyî po dmander ene sacwè, po s' fé tot ptit divant on mwaisse, li Bon Diu F. se prosterner
    I s' leya toumer a djnos divant s' vîye cavale, sitårêye inte les grossès hoyes (M. Hicter). F. genou.
  2. >> fé mete (ene sakî) a djnos:
    1. li fé vni dmander pardon
    2. lyi fé piede tos ses cwårs.
  3. so les djnos (d' ene sakî) = so s' schô, so s' djeron
  4. >> Ployîz li djno ! ashiyoz vos !
Parintaedje
Ortografeyes

Miniauge.gifLoukîz a : djino

Ratournaedjes

Miniauge.gifLoukîz a : djino