Aller au contenu

djudje

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

Tayon-bodje latén « judicem » ‎(« jūdĭcem ») (minme sinse).

Prononçaedje

[candjî]

Sustantif

[candjî]
singulî pluriyal
djudje djudjes

djudje omrin et femrin

  1. (no d’ mestî) (djustice) djin ki decide do sôr des ametous (-owes) et des poennes e-n on tribunå.
    • Li fré a fwait tote si disfinse e-n almand, å grand sbarmint do djudje almand. Émile Pècheur (fråze rifondowe).
    • Dji véns d' aveur li djudje Conninck : c' est lu k' a l' inkete Paul-Henri Thomsin, ratournant Maigret èt l’danseûse d’å Gai-Moulin, 1994, p. 25 (fråze rifondowe).

Parintaedje

[candjî]

Ortografeyes

[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Li mot n’ est nén dins : C9

Ratournaedjes

[candjî]
djin ki decide des poennes dins on tribunå

Codjowas

[candjî]

djudje

  1. indicatif prezintrece, prumire et troejhinme djins do singulî, do viebe « djudjî ».
  2. suddjonctif prezintrece, prumire et troejhinme djins do singulî, do viebe « djudjî ».
  3. kimandeu prezintrece, deujhinme djin do singulî, fôme camaerådrece, do viebe « djudjî ».

Waitîz eto

[candjî]

Lijhoz l’ årtike djudje so Wikipedia