manire

Walon (Rifondou)

Tayon-bodje latén « manuarius » (k' on tént dins s' mwin); çou ki dene on mot fwait d' on bodje «man» (mwin) avou l’ cawete « -ire ».

AFE :
- diferins prononçaedjes :
  - diferins prononçaedjes : /ma.niːʀ/ /ma.nɛːʀ/ /ma.njɛʀ/
  - (pa rfrancijhaedje) /ma.njeʀ/ /ma.ɲeʀ/
- prononçaedje zero-cnoxheu : /ma.niːʀ/
Ricepeures : ma·nire

singulî	pluriyal
manire	manires

manire femrin

façon d' fé ene sacwè.
- Ça a stî fwait d' ene drole di manire.
- Tchaeconk fwait a s' manire.
- On raconte çoula di pluzieurs manires. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- Loukîz di kéne manire ki dj' a shoflé ci cmere la a si ome — Albert Maquet (fråze rifondowe).
(todi pluriyal) kidujhance; grandiveusès djesses. Loukîz a : «manires»
- Vos avoz des laidès manires. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- Aveur des viyès manires. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- Aveur des sotès manires. — Motî Haust (fråze rifondowe).
- Ses belès manires, si lokince,
  L’ anea d’ ôr ki rlûjhéve e s’ doet,
  Mi fjhît croere k’ on tél pôvriteus,
  Diveut esse ossu ritche k’ on prince. — Joseph Vrindts, Vîx Lîge, (1901), p.70, “L’Onai d’ôr” (fråze rifondowe).
- Poleut i s' afaiti ås belès manires di Paris, lu k' i n' e-st a l' åjhe k' avou s' rapîçtêye marone et ene pwaire si shabots ? — Joseph Mignolet, Li walon å payîs di Lîdje, (1938), p.33 (fråze rifondowe).
acostumance.
- Scheure ene manire. — Motî Forir (fråze rifondowe).
- I va fé deus toûs po toumer so l’ hapå, c’ est s’ manire. — Henri Simon, Li bleû-bîhe, 1886, p.23 (fråze rifondowe).
- I fåt viker avou, po kinoxhe totes leus manires. — Édouard Remouchamps, Bultén del Societé d' Lidje, Bulletin de 1858, «w:Li savtî», 77-143 (fråze rifondowe).