Aller au contenu

djouwter

Èn årtike di Wiccionaire.

Etimolodjeye

[candjî]

Bodje « djouwer », avou l’ dobe cawete « -ter » des viebes.

Prononçaedje

[candjî]

Viebe

[candjî]
Djin et tins Codjowa
Cåzant Ind. pr. (dji, dj’) gnåwtêye
Atôtchî(s) Ind. pr. (vos, vs) gnåwtez
Cåzants Ind. pr. (nos, ns) gnåwtans
Rwaitants Ind. pr., nam. (i/il, ele/elle) gnåwtêynut
Cåzant Ind. fut. (dji, dj’) gnåwtêyrè
Cåzant D.I.E. (dji, dj’) gnåwtéve
Cåzant Suddj. pr. (ki dji, dj’) gnåwtêye
pårt. erirece (dj’ a, vos av) gnåwté
Ôtes codjowaedjes come tchicter

djouwter (v. sins coplemint)

  1. må djouwer, djouwer a on djeu k' on-z aconte pô d' tchoi.
    • Ci n' est nin djouwer, çoula, c' est djouwter D.T.W.
  2. taener l' ôte djintimint po rire eshonne.
    • Les djonnes mariés djouwtèt voltî D.T.W.
  3. s' amuzer d' ene manire nén serieuze.
    • Vo-les-la k' frotèt leus narenes, tot rniflant. Adon, i s' metèt a djouwter come des tchéns Louis Lagauche, "Li hatche di bronze" (1937), p. 59 (fråze rifondowe).
    • Tchaeke såjhon n' a t ele nén s' cortedje?
      [...]Li tchanson do ri ki djouwtêye,
      A l' ecårt e fén fond des bwèsMartin Lejeune, Bultén del Societé d' Lidje, "Eco todis", tome 34, p. 131 (fråze rifondowe).
  4. esse a si åjhe po djouwer, po fé ene sacwè.
  5. bén si stinde et si distinde tot djåzant d' on rsôrt, barloker tot djåzant d' on boulon.
    • On rsôrt ki n' djouwtêye nén comifåt D.T.W.
    • On boulon qui djouwetêye D.T.W.

Parintaedje

[candjî]

Ortografeyes

[candjî]
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Ratournaedjes

[candjî]
må djouwer, djouwer a on djeu k' on-z aconte pô d' tchoi
  • Francès : jouer mal ou petit jeu (nén ratournåve direk e francès)
taener l' ôte djintimint po rire eshonne
s' amuzer d' ene manire nén serieuze
esse a si åjhe po djouwer, po fé ene sacwè
  • Francès : avoir du jeu, avoir l'aisance et la facilité du mouvement
bén si stinde et si distinde tot djåzant d' on rsôrt
  • Francès : jouer, avoir du jeu