mantea

Èn årtike di Wiccionaire.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon (Rifondou)[candjî]

Etimolodjeye[candjî]

Tayon-bodje latén « mantellum » (vwele) çou ki dene on mot avou l’ cawete « -ea ».

Prononçaedje[candjî]

Sustantif[candjî]

singulî pluriyal
mantea manteas

mantea o.

  1. (mot d’ mousseure) bea gros tchôd mousmint, avou des mantches, k' on mete dissu les ôtes po n' nén awè froed.
    • Li galant lyi aveut atchté on mantea d' fôreure.
    • C' est l' mårene ki lyi a payî s' mantea d' bateme Motî d’ Cînè (fråze rifondowe et rarindjeye).
    • Li bijhe et l' solea s' tchamayént, tchaeconk dijhant k' il esteut l' pus foirt, cwand il ont veyou on voyaedjeu ki s' aprepyive, resseré dins on mantea — ratourné d' Ezope dins Li bijhe et l' solea (fråze rifondowe).
  2. (noûmot pa stindaedje do sinse) (mot d’ botanike) ewalpeure d' ene grinne.
  3. (mot do bastimint) plantche del tchiminêye.

Mots vijhéns[candjî]

Ortografeyes[candjî]

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
Li mot n’ est nén dins : C13, R13

Ratournaedjes[candjî]

± gros mousmint metou ådzeu des ôtes

Waitîz eto[candjî]