soûfe

Èn årtike di Wiccionaire.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche

Flag of Wallonia.svg Walon[candjî]

dalaedje.gif

Sustantif[candjî]

soûfe f.

  1. noere cinde ki dmeure plakêye al tchiminêye, dins ene sitouve, evnd.
    • A l' ivier, li soûfe foume del tchiminêye.
    • Li ptit Djezus k' est so l' viye fouwire est rascovrou di soûfe et d' poûssires (Raphaël Zander).
    • Si t' åreus yeu metou l' feu al moye di fåde divant del ricatchî, ça åreut fwait on braijhisse, et tot tourner a soûfe L. Mahin.
    • Po-z espaitchî l' fier et l' acî do-z eruni, les fåt pinturer avou del tchôde tourbantene, k' on-z a fwait fonde del soûfe didins (ramexhné pa L. Léonard).
    On dit eto: souye, sûne.
    F. suie.

Etimolodjeye: erî-rfwait gayel "soudia" (minme sinse), avou ridaedje d' ene erî-rfwaite disfondowe: "soûxhe" eviè "soûfe" (ridaedje H = F), dizo assaetchance di shoufe.